Kuba

Fidel Castro doszedł do władzy w 1959 roku. Pogarszające się relacje ze Stanami Zjednoczonymi z czasem doprowadziły do nałożenia przez Amerykanów embarga komercyjnego na Kubę (dnia 8 lipca 1963 roku).
Fakt ten miał duży wpływ na muzykę latynoamerykańską, gdyż do tamtej pory Kuba przodowała w tworzeniu nowej muzyki. I chociaż wolność słowa i pomysłu zostały ograniczone nie powstrzymało to powstania nowych rytmów i wśród nich najbardziej zauważalnych el songo oraz mozambique. Jednak zmiany w kraju znacząco wpłyneły na (nie)obecność muzyki kubańskiej na światowych scenach przez co ostanie innowacje muzyczne stworzone na wyspie przechodziły niezauważalne w innych krajach.

Z drugiej strony Konstytucja Kubańska z 1976 roku zapewniała wszystkim obywatelom kubańskim dostęp do edukacji, sztuki i sportu. W ten sposób pojawiły się fundusze na dla artystów i muzyków. W jakim stopniu wpłyneło to na rozwój muzyki kubańskiej możemy ocenić na podstawie słów wypowiedzianych w 1980 roku przez conguer'a, Daniela Ponce:

"Kiedy Kubańczycy przyjechali do Nowego Jorku, wszyscy powiedzieli: !Puaj! Przecież ta muzyka to starocie. Oczekiwałem zastać tutaj atmosferę bardziej latynoską: teksty, kompozycje, czy wrażenie nie są żadną rewelacją".

Wtedy, bardziej niż inne lokalizacje, na rynku muzycznym zaczeły się liczyć trzy ośrodki salsowe: Nowy Jork, Miami i Kolumbia.

Nowy Jork

Portorykańscy emigranci, którzy osiedlili się w Nowym Jorku, podtrzymywali salsę w czasach kryzysu, który przechodziła wtedy muzyka karaibska. Folklor portorykański z takimi rodzajami muzycznymi jak bomba czy plena odchodził w odstawkę, może za wyjątkiem Willie'go Colón'a, na rzecz muzyki afrokubańskiej.
Przy czym, z czasem zaczęto uznawać, że kubański sposób grania jest jedynym właściwym. Taka kolej rzeczy doprowadziła do sytuacji, w której nowojorczycy grali muzykę, która była poza ich kontekstem kulturalnym.

"Nowojorczykom obcy jest folklor afrokubański, a w szczególności jego część religijna. Czasami pozyskują informacje z drugiej ręki, z książek i z nagrań" powiedział raz Charley Gerard.

To właśnie oni zdefiniowali nowe dźwięki Nowego Jorku, w tamtych a w obecnych czasach kontynuują ten proces, łącząc muzykę latynoamerykańską z jazz'em i R'n'B. Kolejne pokolenie portorykańczyów, było już w większości dwujęzyczne, dlatego też wiele utworów z modnego wtedy stylu boogalu śpiewane było po angielsku. Dodatkowo, bliskie położenie Murzyńskich i Latynoskich dzielnic korzystnie wpływało na rozwijaniu nowego nurtu salsy.

Miami

Po rewolucji w 1959 roku, kubańscy uchodźcy znaleźli schronienie na pobliskiej Florydzie, oddalonej od Kuby o niewiele ponad 100 km. Okoliczności w jakich musieli opuścić kraj prowokowały w nich pretensje i zachowania anty-Castrowe. Wielu z nich osiedliło się na stałe w Miami, w części miasta znanej obecnie jako "La pequeña Habana" (Mała Hawana).
Teraz, chodząc po sławnej ulicy "Calle Ocho", nie można uniknąć "spotkania" z salsą, wszechobecną na tej alei. Każdego marca, "ósma ulica" zamienia się w wielki spektakl pełen muzyki i tańca, znany na świecie jako "Carnaval de la Calle Ocho" (Karnawał na Ósmej ulicy).

Salsa w Miami jest, nazwijmy to, upolityczniona. Karnawał i promocja salsy w tym południowoamerykańskim mieście jest wspierany w dużym stopniu przez polityczną prawicę. Jest to zauważalne do takiego stopnia, że nawet artyści, którzy są choćby w niewielkim stopniu powiązani z Kubą Castro nie są zapraszani na występy na karnawale.

Kolumbia

Wielkość kraju i położenie geograficzne umożliwiły przyjęcie całych społeczności niewolników-uciekinierów. Miało to natomiast duży wpływ na powstanie unikalnego stylu muzycznego. Obecnie salsa w Kolumbii odgrywa równie wielkie znaczenie jak pozostałych ośrodkach muzyki latynoamerykańskiej.

To co Fania zrobił dla Nowego Jorku, to samo Discos Fuentes wpłynął na promocje salsy w Kolumbii. Głównymi ośrodkami stały się miasta takie jak Cali, Medellín, Cartagena i Barranquilla, a rolę jaką odgrywa Kolumbia na międzynarodowej scenie salsy można w łatwy sposób ocenić na podstawie talentów artystycznych i innowacji muzycznych, które zrodziły się w tym kraju.

Jednak sukces salsy w Kolumbii rósł w cieniu interesów narkotykowych. Patronat (staroświecka tradycja hiszpańska) nad grupami salsowymi pełnił podwójne zadanie: pranie pieniędzy i kupno dobrego i szanowanego wizerunku w społeczności. Powodowało to niezręczne sytuacje gdy artystom oferowano drogie prezenty. Muzycy stawali przed pytaniem: gdy twój "największy wielbiciel" prezentuje ci samochód, co zrobić? Zwrócić go?

Niezależnie od motywów, tego typu "inwestycje" stanowiły podstawe popularności salsy. Grupy grające ten rodzaj muzyki, młodzież i właściciele lokali gdzie takie grupy występowały czerpali korzyści materialne, które w dużym stopniu pomagały promocji swoich występów i imprez, co z czasem zyskało powszechną akceptacje w Kolumbii.