Piosenka i tańce polityczne
Nasza historia rozpoczyna się we Francji, za panowania Ludwika XIV, w której to monarcha ustanowił taniec jako jeden z mechanizmów kontroli politycznej. Aby utrzymać wysokie stanowisko w społeczności i zyskać sobie przychylność musiał on znać najnowsze kroki wymyślone przez jego nauczycieli tańca. Tańce na dworze odbywały się jako wydarzenia grupowe, najprawdopodobniej po to żeby pokazać swoją przychylność woli króla. Nowe kroki pojawiały się niezwykle szybko, przez co arystokracja nie miała innej opcji jak tylko zostawić swoje rodziny w Wersalu a samemu udać się na nauki tańca.

Król był entuzjastą tańca a klejnotami jego tanecznej korony były minuet i contradanse.
Jest wiele sprzecznych opini co do pochodzenia słowa "contredanse": jedni uważają, że pochodzi ono z j. angielskiego "country dance" z którego pochodzi ten taniec (ok. 1710r.), inni uważają, że odnosi się ono do formy w jakiej tańczy się "contra" taniec: panowie tańczą w rzędzie na przeciwko rzędu pań.

W niektórych tańcach partner zajmował pozycję po lewej stronie, a partnerka z prawej. Mężczyzna prowadził kobietę prawą ręką, którą sytuował na jej plecach, trzymając partnerki prawą rękę za swoją lewą. Ta postawa wydaje się zapoczątkowała pozycję jaką spotyka się w tańcach pochodzących od "contredanse", pozycję w której lewa ręki osoby prowadzącej i prawa ręki osoby prowadzonej trzymane są w górze, natomiast prawa ręka prowadzącego obejmuję partnerkę na wysokości talii.

Z Wersalu taniec "contredanse" dotarł na dwory hiszpańskie, gdzie przyjął nową nazwę - "contradanza". Podczas kolonizacji Ameryki obie wersje tańca: "contredanse" i "contradanza" przybyły na Karaiby, a konkretnie na wyspy Hispaniola oraz Kuba.

Trzeba tutaj zaznaczyć, że obie wyspy są podzielone na dwie części: Hispaniola była politycznie podzielona pomiędzy francuskim Saint Domingue (dziś Haiti) na zachodzie, a hiszpańskim Santo Domingo (dziś Dominikana) na wschodzie. Kuba położona na zachód od Hispanioli, podzielona jest w sposób geograficzny. Hiszpańska administracja kolonialna miała swoją siedzibe w Hawanie, na zachodzie wyspy. Natomiast wschodnia część Kuby, nazywana "Oriente", oddzielona od wschodu podmokłymi i bagnistymi terenami, była bardziej niedostępna i przez to trudniejsza w zarządzaniu.

Taniec przybył na Karaiby, z tym że "contradanse" umiejscowił się w Saint Dominique a "contradazna" w Hawanie. Tam czekały na kolejną fazę w procesie ewolucji salsy, ruch i wpływy afrykańskie.

Piosenka i tańce religijne

Mandatem hiszpańskiego monarchy dla rządów tak w kraju jak i poza granicami była religia. Kolonizacja oparta na "uczłowieczaniu" Amerykańskich Indian poprzez nawracanie do wiary katolickiej, miała za sobą aprobatę Watykanu. Pozatem, Hiszpania potrzebowała bogactw "Nowego Świata" aby podreperować ekonomię, która ucierpiała po wojnie przeciwko Duńskim Protestantom.

Jednak przychody pochodzące z terenów kolonialnych zmniejszyły się. Zamieszkujący tamtejsze ziemie Indianie padali ofiarą chorób "Starego Świata". Ci, którzy stawili opór zaraskom umierali z wycieńczenia. Hiszpanie oskarżali Indian o lenistwo, jednak ci, przyzwyczajeni do handlu wymiennego, nie byli w stanie zrozumieć ani przyzwyczaić się do systemu opartego na pracy. Z tego powodu zaczęto sprowadzać niewolników aby uzupełnić siłę roboczą, aż do momentu w którym już nie było wśród nich rodzimych Indian. Isnieje niewiele zapisów czy dowodów łączących ówczesnego Indianina z "salsą", może za wyjątkiem takich słów jak: "areito", "Quisqueya" (używanego jako referencja do Hispanioli) czy "Borinquen" (odnoszącego się do Portoryko).

Europejskie nacje kolonizacyjne rozstawiły stacje "polujące" na niewolników w dolnej części wybrzeża zachoniej Afryki oraz w górnej części po jej wschodniej stronie. Nie jest do końca pewne czy wszyscy handlarze niewolników byli rasy białej. Po upadku królestw Yoruba, członkowie tamtejszych plemion zostali sprzedani jako niewolnicy, innym rywalizującym plemionom. W ten sposób członkowie Youruba i Bantu dotarli na Hispaniole i na Kubę. Obie społeczności przywiozły ze sobą swoją religię i święte rytmy bębnów.

Z powodów politycznych, Hiszpanie musieli pokazywać i wpajać głęboką wiarę Katolicką, również wśród swoich niewolników. Chociaż inne wierzenia religijne takie jak Yoruba były silnie tłumione, zdołały one przetrwać. Ich wyznawcy powiązali swoich bogów, Orishas, z odpowiednimi Świętymi Katolickimi. Na przykład bóg Chango, bóg ognia, bogactwa i wojny, został powiązany ze Świętą Barbarą. Taki sposób pozwalał niewolnikom tłumaczyć swoim panom: "Chango to odpowiednik Yoruba dla Świętej Barbary". Praktyka ta, nazywana synkretyzmem, dała początki religii wywodzącej się z Yoruba, nazwanej "Santería", która jest wyznawana po dzień dzisiejszy. W utworach salsy często można znaleźć referencje do synkretyzmu, np. w słowach utworu "Que viva Chango".

Zobowiązania ekonomiczne Hiszpanów wymagały siły roboczej o dużej wydajności, co w rzeczywistości przekładało się na długie godziny pracy w polu dla niewolników. Hiszpański niewolnik miał bardzo niewiele wolności socjalnej czy religijnej w porównaniu z niewolnikiem francuskim. W konsekwencji, napięcie na Hispanioli wzrosło. Różnica między stopniem wolności niewolnika z Saint Domingue a niewolnika z Santo Domingo spowodował wielki niepokój społeczny. Hiszpanie uważali Francuzów za zagrożenie dla swojej władzy politycznej i ekonomicznej. Obie kolonie wiele razy prowadziły do brutalnych konfliktów, powodując i zakorzeniając wrogość panującą aż po dzień dzisiejszy.

Panująca przemoc doprowadziła do emigracji kolonistów francuskich na zachód, w kierunku Kuby, którzy przywożąc ze sobą swoją muzykę doprowadzili do wykształcenia się nowych rytmów na Kubie. Inmigranci osiedlili się w Sierra Maestra, góry we wschodniej części Kuby, otaczające miasto Santiago de Cuba. To miasto jest uważane za ośrodek narodzin rewolucji politycznych, socjalnych i muzycznych. Pierwsza fala inmigrantów nadeszła pod koniec XVIII wieku, po seri rozruchów niewolników jakie miały miejsce na Hispanioli. Przywieźli ze sobą "contradanza criolla", nową wersję "contredanse" wzbogaconą o afrykańskie elementy. Jedną z bardziej istotnych cech nowej wersji było wprowadzenie synkopowego rytmu składającego się z pięciu uderzeń, nazywanego "cinquillo". Rytm ten, miał odegrać ważną rolę w muzyce latynoskiej, która wkrótce miała nadejść. Druga fala inmigrantów pochodząca z Republiki Haiti, przybyła na Kubę w połowie XIX wieku, przyczyniając się do narodzin "Son'u Kubańskiego" (Son Cubano).