Wraz ze zniesieniem niewolnictwa na Kubie w 1886 r. ciemnoskórzy niewolnicy, którzy z braku środków materialnych oraz ziemi pod uprawe, nie mogli pozostać na wsi, przenoszą się na peryferie miast i miasteczek, dając początek tzw. Solares (przyp. tł: małe społeczności, osiedla, zamieszkałe przez wiele rodzin).
"Solares" istniały już przedtem, jednak wraz ze zniesieniem niewolnictwa, liczebność ich mieszkańców znacznie wzrosła. Powstałe społeczności to mieszanka różnych afrykańskich plemion sprowadzonych na Kubę przez hiszpanów, z białymi, którzy mieli zatrudnienie w zakładach czy sklepikach danego Solaru.
W tym środowisku pojawiło się pojęcie imprezy zbiorczej zwanej Rumba, od której wzięło się określenie "rumbero" w odniesieniu do osób dziś nazywanych "imprezowiczami" i "rumbear" w odniesieniu do wydarzeń imprezowych tak na Kubie jak i na całych Karaibach.

Na początku, spowodowane skrajną biedą grup socjalnych, które zamieszkiwały peryferie miast, instrumentami używanymi w Rumbie były meble, artykuły gospodarstwa domowego i narzędzia pracy codziennej.
W niedługim czasie zaczęto używać pudeł (cajones), w których importowano dorsza, z powodu dobrej jakości drewna z jakiego były one wykonane. Muzyka z pudeł (stąd też zwrot "rumba de cajón") towarzyszyła osobie, która śpiewała i wybijałą rytm na patyczkach "clave". Później pudła zostały zamienione na trzy bębny (tumba, llamador i quinto), które nazwano "tumbadoras".

Ta struktura została powiększona przez kolejną osobę, która uderzała dwoma patykami w drewnianą podstawę jednego z bębnów. Było to znane pod nazwą "cáscara". W końcu "cáscara" została zastąpiona przez instrument znany jako "cata" (pień drzewa z wydłubanym środkiem, zawieszony w powietrzu).
Z tych okoliczności, pod koniec wieku zrodziło się określenie: "rumba de tiempo de Espańa" (rumba czasu Hiszpanii), aby można było praktykować Rumbe na Kubie w czasach dominacji Hiszpańskiej. Równie oczywisty jest wpływ na ten styl muzyczny plemion afrykańskich sprowadzonych na Kubę.